دستورالعمل دوره کارورزی
مقدمه
دوره کارورزی امکان و فرصتی مناسب برای دانشجویان به منظور کسب مهارت
لازم در محیط واقعی کار محسوب می شود که نه تنها باعث افزایش قابلیت های آنان برای
اشتغال در آینده شده ، بلکه به کارورزان این امکان را می دهد تا علاوه بر ورزیده
شدن در محیط کار،بتوانند بهتر از علاقه مندی های و گرایش های خود در زمینه های
مختلف پی برده و نقاط ضعف و قوت کار خود را ارزیابی کنند.این دستورالعمل در راستای تبصره ۲ ماده ۱۱ آئین
نامه نظام آموزش مهارت و فناوری مصوب ۰۱/۰۸/۱۳۹۰ هیئت وزیران به منظور سازماندهی نحوه اجرای کارورزی مطابق با مصوبات
شورای برنامه ریزی درسی و آموزش مهارتی دانشگاه برای رشته های مختلف در تمامی گروه
های آموزشی تدوین می گردد.
ماده ۱: تعاریف
و اختصارات
۱-کارورزی : دوره ای است که
دانشجویان با حضور در بنگاه های اقتصادی ،واحد های صنعتی،خدماتی،کشاورزی ،فرهنگی و
هنری ضمن استفاده از آموخته های علمی و فنی توان مهارتی خود را افزایش می
دهند.
۲-کارورز: به دانشجویی گفته میشود که
دوره کارورزی را در محیط واقعی کار تحت نظارت مدرس طی نماید.
۳: مدرس کارورزی: فردی است دارای کد
مدرسی و حداقل 3 سال تجربه مفید مرتبط با رشته مورد نظر که توسط معاون آموزشی و
پژوهشی مرکز تعیین میگردد تا مسولیت هدایت کارورز را بر عهده گیرد و در این
دستورالعمل به اختصار ((مدرس)) نامیده می شود
۴-سرپرست
محل کارورزی: بالاترین مقام مسئول محل کارورزی و یا مدیر
آموزشی آن محل است که در این دستورالعمل به اختصار ((سرپرست)) نامیده می شود.
۵-مربی: فردی است شاغل در محل
کارورزی که به دانش و تجربه رشته مورد نظر تسلط و مهارت کافی داشته و توسط سرپرست
کارورزی معرفی میگردد و مسئولیت انتقال دانش و تجربه را به کارورز بر عهده دارد